Gezondheidspsychologie
0511 454 418

Gezondheidspsychologie

De afdeling Gezondheidspsychologie wordt uitgevoerd door drs. Mariëlle van Wieren en drs. Jolanda Reitsma. Zij hebben zich in de afgelopen 20 jaar gespecialiseerd in het behandelen van psychische problemen door lichamelijke aandoeningen en chronische pijn. Zij hebben veel kennis en ervaring opgedaan op dit gebied.

Het hebben van een lichamelijke aandoening is een ingrijpende ervaring. Het vergt een enorme mentale inspanning om deze in te passen in het leven. U kunt hierbij denken aan kanker, reuma, hartfalen. In het ziekenhuis krijgt u meestal adviezen en begeleiding om te leren met deze aandoening om te gaan, bijvoorbeeld middels Herstel & Balans. Wanneer u desondanks psychische problemen ervaart bij het oppakken van de draad van uw leven, bent u hier op uw plek. Binnen de afdeling gezondheidspsychologie onderzoeken wij wat de belemmerende factoren zijn die dit proces verstoren. Samen met u willen we deze belemmeringen positief beïnvloeden. Uw persoonlijkheid, levensgeschiedenis, persoonlijke situatie, uw gedrag en gedachten zijn hierbij van groot belang.



Een cliënte met chronische pijn aan het woord:

“Begin 2012 ging het erg goed met mij. 25 jaar oud, een leuk huis gekocht, samenwonen en een leuke baan als verpleegkundige. Mijn 

dagen waren gevuld met veel werken en zodra ik thuis kwam ging ik klussen in ons nieuwe huis. Ik was niet te stoppen en deed het vol passie.
Maart 2012 kreeg ik ernstige rugpijn; ik ging er van uit dat dit snel over zou gaan. Maar na een paar weken bleek duidelijk dat dit niet zo was en besloot ik mij ziek te melden op mijn werk. Dit was voor mij erg moeilijk. Maar halverwege het jaar bleek ook dit geen resultaat te geven. Inmiddels had ik al vele bezoeken aan fysiotherapeuten en huisarts achter de rug. Niemand wist wat er daadwerkelijk aan de hand was.

Het was eenzaam, ik voelde me vaak niet begrepen, had het gevoel dat ik me altijd moest verdedigen als ik iets voor m’n plezier deed, omdat ik niet kon werken. De hevige pijn zorgde vooral voor een isolement, het gevoel dat je niet meer onderdeel bent van de maatschappij. Ik raakte mezelf en m’n eigenwaarde totaal kwijt.
Ik werd doorverwezen naar de neuroloog,  bedrijfsarts, orthopeed en manuele artsen. Leefde van afspraak naar afspraak in de hoop dat iemand mij kon helpen. Daartussen was er niet zoveel meer, alleen maar verdriet. Niemand wist een diagnose te geven en niemand wist mij te helpen. Mentaal kreeg ik het steeds moeilijker, had het gevoel dat er geen toekomst meer voor mij was. Ik werd doorgestuurd door de revalidatiearts, maar de wachttijd was maanden.

Eind december besloot ik dat ik per januari het heft in eigen handen ging nemen. Dat niet meer de pijn mijn leven bepaalde, maar dat ik dat zelf ging doen. Ik stelde mijn eigen revalidatieprogramma op, zocht hulp bij een psycholoog, volgde een bewegingsprogramma en zorgde ervoor dat ik zowel geestelijk als lichamelijk weer in actie kwam. Daarnaast heb ik de zoektocht naar een ‘diagnose’ en een effectieve behandeling op een lager pitje gezet.
De psycholoog gaf me uitleg over chronische pijn. Dit heeft mij geholpen mijn pijn te begrijpen, en te accepteren. Ik ging begrijpen dat stress een versterkende invloed heeft op mijn ervaren van pijn. Voorheen beheersten de ‘medische afspraken’ mijn agenda. Ik leerde dit anders in te plannen en te zorgen dat er weer ruimte kwam voor andere dingen. Door te gaan sporten heb ik geleerd dat bewegen erg goed is voor het doorbreken van pijn, maar zeker ook voor de ontspanning van je geest. Ik nam afscheid van mijn oude werk inclusief de zekerheden die ik daar had opgebouwd, vond een nieuwe baan, minder hectisch en met meer structuur. Door mijn gedrag en manier van denken te veranderen kreeg ik grip op de pijn. M’n leven kreeg weer zin…..

Een lange tijd heb ik gedacht dat ik nooit meer de oude zou worden. De flinke en sterke ‘boerendochter’ die ik altijd was, de gedreven ‘zuster’ met liefde voor haar werk, de gepassioneerde ‘doe het zelver’, er was weinig meer van over toen ik zoveel pijn had…  Zo zal ik waarschijnlijk ook nooit meer worden, soms doet dat erg pijn.
Mijn gedrevenheid en mijn perfectionisme zijn kwaliteiten  die mij veel brachten. Maar die ook mijn valkuil bleken toen ik pijn kreeg. Dat is een harde les geweest.  De rugpijn ligt altijd op de loer, maar ik weet nu dat ik het kan overwinnen, elke keer weer. Ik ben een levensles rijker en kan nu meer genieten van het leven, van de dingen die ik heb.  Ik ken mijn grenzen beter. Door een nieuwe invulling aan mijn leven te geven heb ik ontdekt dat er veel mooie dingen zijn!”