Gezondheidspsychologie
0511 454 418

Gezondheidspsychologie

De afdeling Gezondheidspsychologie wordt uitgevoerd door drs. Mariëlle van Wieren en drs. Jolanda Reitsma. Zij hebben zich in de afgelopen 20 jaar gespecialiseerd in het behandelen van psychische problemen door lichamelijke aandoeningen en chronische pijn. Zij hebben veel kennis en ervaring opgedaan op dit gebied.

Het hebben van een lichamelijke aandoening is een ingrijpende ervaring. Het vergt een enorme mentale inspanning om deze in te passen in het leven. U kunt hierbij denken aan kanker, reuma, hartfalen. In het ziekenhuis krijgt u meestal adviezen en begeleiding om te leren met deze aandoening om te gaan, bijvoorbeeld middels Herstel & Balans. Wanneer u desondanks psychische problemen ervaart bij het oppakken van de draad van uw leven, bent u hier op uw plek. Binnen de afdeling gezondheidspsychologie onderzoeken wij wat de belemmerende factoren zijn die dit proces verstoren. Samen met u willen we deze belemmeringen positief beïnvloeden. Uw persoonlijkheid, levensgeschiedenis, persoonlijke situatie, uw gedrag en gedachten zijn hierbij van groot belang.

Een cliente met chronische bekkenpijn aan het woord:

Na mijn bevalling van mijn jongste zoon, 6 jaar geleden, kreeg ik ernstige pijnklachten. Mijn diagnose was symfysiolyse, oftewel bekkeninstabiliteit. Na twee weken ziekenhuis, veel pijn, en immobiliteit ben ik thuis gekomen. Mijn lichaam voelde "stuk", ik voelde mij zwak en had twee kinderen om voor te zorgen, wat ik heel zwaar vond. Gelukkig kon ik na zes weken enigszins weer zelfstandig functioneren. Wel bleef ik veel pijn houden. Sindsdien heb ik al die jaren veel fysiotherapie gehad om mijn pijn te verlichten. Helaas werden mijn klachten niet beter en ben ik een jaar geleden weer gaan zoeken naar andere oorzaken voor mijn pijn die maar niet overging. Bij het bekkenpijncentrum van het UMCG kreeg ik weer onderzoeken, werden foto’s gemaakt en had gesprekken met de gynaecoloog en andere specialisten op het gebied van bekkenpijn. De uitkomst was: er kan niks afwijkends worden gevonden alles ziet er goed uit, er zijn geen afwijkingen (meer) te zien… Ik was dus eigenlijk kerngezond, maar zo voelde dat niet. Tijdens de evaluatie van alle bevindingen raadde de gynaecoloog mij aan om in gesprek te gaan met een pijnpsycholoog.

In eerste instantie dacht ik, zie je nou wel ze denken dat het mij tussen de oren zit… ik weet toch wat ik voel!!! De gynaecoloog stelde mij gerust, hij vertelde mij dat hij dacht dat ik Sensitisatie had. Dat is een overprikkeling van het pijncentrum in de hersenen. Ik heb een verwijzing gekregen om naar Jolanda Reitsma te gaan. Zij is psycholoog en  gespecialiseerd in het behandelen van mensen met chronische pijnklachten. Ik heb eigenlijk nooit zo stil gestaan bij het mentale aspect van mijn ziek zijn. Mijn focus lag altijd op het voelen van pijn! Zij heeft mij en mijn man eerst uitgebreid uitgelegd hoe het pijnsysteem werkt. In deze psychologische therapie heb ik mijzelf beter leren kennen, en door de therapie kan ik nu mijzelf geruststellen als ik pijn heb. Ik heb ik meer vertrouwen gekregen in mijn eigen lichaam. De pijneducatie is eigenlijk voor mijzelf het begin punt geweest denk ik van mijn herstel. Maar ook de EMDR heeft mij geholpen, mijn brein "herinnerde" zich steeds de vreselijke pijn die ik voelde meteen na de bevalling. Dat had ik nooit zelf kunnen bedenken en ik geloofde het eigenlijk ook niet tot ik de EMDR deed. Ik ben nu beter instaat om er mentaal anders in te staan, de pijn verdwijnt nu sneller en ik betrap mij erop dat ik hier zelf een hele belangrijke rol inspeel… Mijn klachten zijn sterk afgenomen, de pijn is veel minder en wanneer ik het wel voel, kan ik zeggen en voelen "het is goed zo, voel het maar even want het gaat wel weer over…"

Een cliënte met chronische rugpijn aan het woord:

“Begin 2019 ging het erg goed met mij. 25 jaar oud, een leuk huis gekocht, samenwonen en een leuke baan als verpleegkundige. Mijn dagen waren gevuld met veel werken en zodra ik thuis kwam ging ik klussen in ons nieuwe huis. Ik was niet te stoppen en deed het vol passie. Maart 2019 kreeg ik ernstige rugpijn; ik ging er van uit dat dit snel over zou gaan. Maar na een paar weken bleek duidelijk dat dit niet zo was en besloot ik mij ziek te melden op mijn werk. Dit was voor mij erg moeilijk. Maar halverwege het jaar bleek ook dit geen resultaat te geven. Inmiddels had ik al vele bezoeken aan fysiotherapeuten en huisarts achter de rug. Niemand wist wat er daadwerkelijk aan de hand was.

Het was eenzaam, ik voelde me vaak niet begrepen, had het gevoel dat ik me altijd moest verdedigen als ik iets voor m’n plezier deed, omdat ik niet kon werken. De hevige pijn zorgde vooral voor een isolement, het gevoel dat je niet meer onderdeel bent van de maatschappij. Ik raakte mezelf en m’n eigenwaarde totaal kwijt.
Ik werd doorverwezen naar de neuroloog,  bedrijfsarts, orthopeed en manuele artsen. Leefde van afspraak naar afspraak in de hoop dat iemand mij kon helpen. Daartussen was er niet zoveel meer, alleen maar verdriet. Niemand wist een diagnose te geven en niemand wist mij te helpen. Mentaal kreeg ik het steeds moeilijker, had het gevoel dat er geen toekomst meer voor mij was. Ik werd doorgestuurd door de revalidatiearts, maar de wachttijd was maanden.

Eind december besloot ik dat ik per januari het heft in eigen handen ging nemen. Dat niet meer de pijn mijn leven bepaalde, maar dat ik dat zelf ging doen. Ik stelde mijn eigen revalidatieprogramma op, zocht hulp bij een psycholoog, volgde een bewegingsprogramma en zorgde ervoor dat ik zowel geestelijk als lichamelijk weer in actie kwam. Daarnaast heb ik de zoektocht naar een ‘diagnose’ en een effectieve behandeling op een lager pitje gezet.
De psycholoog gaf me uitleg over chronische pijn. Dit heeft mij geholpen mijn pijn te begrijpen, en te accepteren. Ik ging begrijpen dat stress een versterkende invloed heeft op mijn ervaren van pijn. Voorheen beheersten de ‘medische afspraken’ mijn agenda. Ik leerde dit anders in te plannen en te zorgen dat er weer ruimte kwam voor andere dingen. Door te gaan sporten heb ik geleerd dat bewegen erg goed is voor het doorbreken van pijn, maar zeker ook voor de ontspanning van je geest. Ik nam afscheid van mijn oude werk inclusief de zekerheden die ik daar had opgebouwd, vond een nieuwe baan, minder hectisch en met meer structuur. Door mijn gedrag en manier van denken te veranderen kreeg ik grip op de pijn. M’n leven kreeg weer zin…..

Een lange tijd heb ik gedacht dat ik nooit meer de oude zou worden. De flinke en sterke ‘boerendochter’ die ik altijd was, de gedreven ‘zuster’ met liefde voor haar werk, de gepassioneerde ‘doe het zelver’, er was weinig meer van over toen ik zoveel pijn had…  Zo zal ik waarschijnlijk ook nooit meer worden, soms doet dat erg pijn.
Mijn gedrevenheid en mijn perfectionisme zijn kwaliteiten  die mij veel brachten. Maar die ook mijn valkuil bleken toen ik pijn kreeg. Dat is een harde les geweest.  De rugpijn ligt altijd op de loer, maar ik weet nu dat ik het kan overwinnen, elke keer weer. Ik ben een levensles rijker en kan nu meer genieten van het leven, van de dingen die ik heb.  Ik ken mijn grenzen beter. Door een nieuwe invulling aan mijn leven te geven heb ik ontdekt dat er veel mooie dingen zijn!”